Het laatste nieuws over Eman en haar familie.

 

Beste allemaal,

 

Vandaag HET INTERVIEW  (ASIELGESPREK) bij de IND, zowel vader als moeder werden gehoord.

 

Vanmorgen zijn Hans en ik om 5 uur opgestaan en vroeg naar ’s Hertogenbosch gereden. We waren om 08.00 uur bij de IND en ons gemeld. Men wist niet of het wel in orde was als wij erbij wilden zijn. Ik zei dat we dat vooraf hadden gevraagd en dat ik telefonisch contact had gehad met medewerker IND. We moesten maar even wachten tot die contactpersoon  zou komen. Eerst kwam er iemand anders nog eens informeren, weer verhaal gedaan. Zijn collega zou er rond kwart voor negen zijn. Koffie gekregen.

 

Ik stuur sms naar Ahmed, zodat ze weten dat wij er zijn. Zij zitten in een aparte wachtruimte met zo’n 50 lotgenoten, wij mogen daar niet bij. Nou ja dan maar even wachten (toen wisten we nog niet dat we daar bijna de hele dag door zouden brengen).


Kwart over negen komt dezelfde man nogmaals vragen of wij hem al hadden gesproken. Nee dus. Hij zou erachteraan gaan. Een kwartier later komt de desbetreffende ambtenaar naar ons toe. Het was niet de bedoeling dat wij erbij zouden zijn. Ik leg nogmaals uit dat ik van de advocaat, een medewerker van vluchtelingenwerk en uiteindelijk ook van hem had doorgekregen dat het wel kon als de familie daar zelf prijs op stelde. Hij zou het met zijn collega overleggen en die zou dan wel terugkoppelen.

 

Nog maar een kop koffie. Rond 11.00 uur meldt zich de vrouwelijke collega, excuses voor de vertraging maar de tolk was te laat. Zodra zij er was zou het gesprek met vader van Ahmed beginnen, uiteindelijk ging ze akkoord dat wij er dan ook bij mochten zijn.

Om 11.30 uur worden wij opgehaald. De tolk wordt aan ons voorgesteld en wij lopen mee naar de wachtruimte waar de familie zit. Ze kijken blij verrast als ze ons binnen zien komen, een korte omhelsing en dan gaan we met vader mee naar de verhoorkamer.

De ambtenaar gaat achter de PC zitten en legt de procedure uit, de tolk vertaalt.  Wij zitten erbij als toehoorders en als steun.

 

Na de uitleg van de procedure begint het verhoor. Er worden vragen gesteld en de heer Thanon mag zijn verhaal doen, waarom hij denkt toch  in Nederland te mogen blijven, dan wel waarom het gevaarlijk voor hun is om naar Irak te gaan.

De tolk vertaalt telkens een stukje, dan weer uitleg, vertalen, soms vraag tussendoor etc.

Er zijn een paar momenten dat het lijkt dat de tolk wat problemen heeft met vertalen, dat viel ons al op, wij mogen echter niets zeggen. Dhr. Thanon gaat met haar in discussie en uiteindelijk legt zij de ambtenaar uit dat hij twijfelt aan haar onpartijdigheid, dan wel hij heeft niet 100% vertrouwen in de situatie. In dat geval moet er een andere tolk komen. Pauze. Wij moeten terug naar de wachtruimte bij de receptie, de heer Thanon terug naar de familie.

 

Wij halen snel een broodje aan de overkant en gaan dan weer braaf zitten wachten. Dan meldt zich de ambtenaar die wij die ochtend ook al hadden gesproken, hij zegt dat het wachten is op een tolk, maar dat wij niet meer mee naar binnen mogen. Wij leggen hem uit dat wij daar toch echt wel op gerekend hebben, en waarom eerst wel en straks niet meer. We proberen voorzichtig aan te dringen, Hans stelt voor dat ik alleen mee naar binnen ga, we smeken bijna. Hij zal zien wat hij kan doen……….

 

Later komt zijn vrouwelijke collega terug, er is een tolk die bij het gesprek met vader zal zijn en een andere ambtenaar van de IND zal dat gesprek voeren. Zij zal tegelijkertijd met een tolk het gesprek met moeder gaan afnemen. Ik vraag of ik dan tenminste daar bij mag zijn omdat zij dat zelf ook graag wil.

 

Het mag allemaal niet meer baten. We komen er niet meer in, zelfs niet in de wachtruimte. Ik geef aan dat we ze toch in ieder geval nog wel willen zien voor ze teruggaan naar Gilze. Dat viel waarschijnlijk wel te regelen na de gesprekken.

Tussendoor belt eerst Ahmed later Eman, waarom wij niet bij hun mogen zitten (zij zitten daar nu met z’n viertjes zonder vader en moeder). Ik leg uit dat het echt niet mag maar dat we elkaar later nog even zullen zien. Als ik in de gang naar het toilet voor de ramen sta kan ik de tent (waar de wachtruimte is) aan de buitenkant zien staan – 20 meter verderop.

 

Tussen 13.00 en 13.30 uur starten de interviews, rond 16.15 uur is vader klaar, moeder een half uur later en dan mogen we eindelijk mee naar binnen. Maar eerst wordt ons nog gevraagd of we echt wel willen want dat ze niet in een goede stemming zijn, ze hebben namelijk begrepen dat het er niet positief uitziet voor ze.  Niet voldoende nieuw bewijsmateriaal.

Reden temeer om ze te gaan steunen, natuurlijk willen wij naar binnen.

 

Ja , en daar zitten ze temidden van alle andere asielzoekers. Kinderen bedremmeld, vader probeert nog een lach, moeder is in tranen. Dunia met een hele dikke wang (ontstoken kies – al dagen).  Wat zeg je dan op zo’n moment.

Verslagenheid, maar tonen zich zo blij dat ze ons zien. Eerst proberen we wat te praten, dan toch maar de kadootjes, voor de jarige Eman en Hannae, maar ook voor de rest van de familie een aardigheidje meegenomen.

 

Ahmed vertaalt de woorden van zijn ouders, die zeggen dat ze niet weten hoe ze ons en al die andere mensen die hun steunen ooit kunnen bedanken, ze zijn blij maar er ook mee aan dat wij dat voor hun over hebben.
“Nee, jullie hoeven daar niets voor terug te doen” dit is het minste dat wij voor jullie kunnen doen. Liever hadden we een verblijfsvergunning kado gedaan, maar die macht hebben wij helaas niet.

 

Ze vragen of wij weten wat ze nu moeten doen. Omdat morgen de advocaat bij hun zal zijn geven we aan dat ze hem om raad moeten vragen of er misschien toch nog iets te doen is, maar we zeggen we dan die kans heel erg klein is.

 

Na een half uurtje moeten ze naar de bus die alle mensen weer naar Gilze zal brengen. Daar wonen ze deze week met zijn zessen in een 1-kamerappartement. Eten kunnen ze afhalen in warmhoudbakjes en dan meenemen naar “huis”.

Hans heeft nog snel de andere tas met pakjes (van juf Nicole) uit de auto gehaald zodat ze die in de bus mee kunnen nemen.

 

En dan moeten ze echt instappen, emotioneel afscheid. Nog zwaaien tot het eind van de straat. Hoe nu verder??

 

Vrijdag horen ze de uitslag, maar eigenlijk weten we die al. Ze zullen dan vrijdag of zo snel mogelijk daarna terug moeten naar Ter Apel of naar een ander centrum om vervolgens te wachten of het bericht wanneer er een vlucht ?! voor hun geboekt is.

 

Toch nog maar even duimen en hopen op een WONDER

 

Vriendelijke groet,  Ellenor Spreeuw

Wat een schrik

 

 

Nieuwsbrief over Eman en haar familie 10 maart 2011 2011

Het is woensdag 9 maart 09.00 uur en Hans en ik gaan op weg naar Ter Apel, waar we een bezoek
gaan brengen aan Eman en haar familie. We gaan met de trein en dat betekent een lange reis.
Trein - 3 keer overstappen en dan nog 2 keer met een bus. We hebben het er graag voor over.

’s Middags rond twee uur komen we aan bij het Asielzoekerscentrum,
Ahmed staat met zijn vader al te wachten bij de rec eptie.
Ze zijn erg blij ons te zien. We halen een bezoekerspas en lopen mee naar hun “nieuwe”
appartement. 
 
Daar begroeten we de rest van het gezin, een hartelijk weerzien.
Ze hebben een appartementje op de begane grond, een woon/eetkamer van zo’n 14 m² met twee
tafels en 8 plastic stoelen. Een klein keukentje, 2 slaapkamers, 1 voor de ouders en 1 voor de
kinderen. Hier wonen ze met zijn zessen, maar er is gezegd dat er mogelijk nog twee mensen bij
komen wonen binnenkort. Dus eigenlijk hebben ze geluk nu nog enige privacy te hebben met elkaar.
Het behang in de woonkamer is half afgebladderd, op de grond liggen doeken tegen de plinten om
de kieren op te vullen. Hier geen lekkere bank om even makkelijk te kunnen zitten. We kunnen net
zitten met zijn achten rond de 2 tafels. Maar ze klagen niet, wel verontschuldigen ze zich vele malen
dat ze ons zo moeten ontvangen.

Ondanks dat we er om theetijd zijn blijkt er een hele maaltijd te zijn gekookt in het kleine keukentje,
zonder afzuigkap (die hangt er wel maar werkt niet, en waarschijnlijk al heel lang niet). De moeder
van Eman heeft zichzelf overtroffen. Met de beperkte middelen heeft ze schalen vol Irakese
gerechten bereid. Gevulde paprika’s, rijstgerechten met kip, schapenvlees in saus, etc. etc.
We weten niet wat we zien. Zo gastvrij, zo willen ze laten zien hoe blij ze zijn met onze komst.


 Tijdens het eten wordt er gepraat. Ahmed vertelt dat hij op deze school niet veel leert en hij maakt
zich zorgen over zijn vervolgopleiding. Hoe moet dat nu verder, hij zou na de zomer naar de
middelbare school. Eman is wat stilletjes, ze mist Alkmaar heel erg, haar vertrouwde school,
klasgenootjes. Hier is geen ruimte om te dansen – niet letterlijk en niet figuurlijk. Moeder heeft
ontzettende last van haar maag en de medicijnen die besteld zijn heeft ze na dagen nog steeds niet
gekregen.
Er wordt gepraat over hoe nu verder, hoe liggen de kansen. Door de onlusten in Egypte en vooral ook
in Libië is er voor Irak geen aandacht meer. Het lijkt wel of daar nu niets meer aan de hand is.
Maar als je het nieuws over Irak opzoekt dan lees je dat er dagelijks nog aanslagen zijn.
Ze hopen dat hun nieuwe aanvraag gehonoreerd gaat worden, dat ze hier slechts tijdelijk wonen en
dan naar een ander asielzoekerscentrum mogen verhuizen waar ze weer wat meer leefruimte
hebben in huis en buiten huis. Ze mogen nu wel van het terrein, maar moeten zich elke dag melden
en stempelen. Alleen in het weekend mogen ze 1 dag overslaan.
We praten over de mogelijkheden en onmogelijkheden, maar gaan ook niet al te diep op de zaak in,
omdat Ahmed nog steeds als tolk dienst doet. Zijn vader probeert zelf ook wel steeds meer
Nederlands te praten, maar er moet toch nog heel veel vertaald worden. En een jongen van 13 wil je
niet opzadelen met teveel negativiteit. Dus we praten ook over voetbal en zijn rol in de film. De DVD
krijgt hij ook, alleen kan hij die nu nog niet zien, er hangt een kleine tv, maar hier geen dvd-speler.
Hij vertelt dat hij soms even op internet mag op school dus dan kan hij via een linkje toch naar zijn
film “Rocket” kijken waar hij in speelt.
Ze vertellen blij te zijn met alle reacties op internet, de grote Hyves-vriendengroep, de mensen uit
Alkmaar die hun regelmatig schrijven en bellen. Het doet ze zo goed.


Als we zeggen dat we weer weg moeten omdat we anders onze bus niet halen zijn ze zichtbaar
teleurgesteld, ze hadden ons het liefst de hele dag te gast gehad. Maar dan toch nog wel thee met
Irakese koekjes? Tja hoe doen we dat? Een vriend van ons gebeld in Emmen waar we ’s avonds ook
nog langs zouden gaan voordat we weer naar Alkmaar zouden reizen. Eerst verteld dat we al gegeten
hebben, maar dat we hebben een probleem hebben met met de bus ivm de tijd. Hij zegt ons wel op
te komen halen dan hebben we nog even wat extra tijd.


 Dus thee met heerlijke eigen gebakken koek met vulling van noten, dadels etc. Ketje.jpg


En dan is het toch echt tijd, we nemen afscheid – hopen dat het ´tot ziens´ waargemaakt kan worden.
Het is droef, als we omkijken en moeder met 3 kinderen in de deuropening te zien staan, angst op
haar gezicht of het een weerzien wordt of dat dit al afscheid was. Ahmed loopt met zijn vader mee
naar de uitgang, waar we ons moeten afmelden.

Onderweg vraagt hij, kan ik nu echt geen audities meer doen? Maar als we straks in een ander
centrum wonen, dan mag ik toch wel weer meedoen hè? Ik wil het graag beloven, maar valse hoop
geven ……………….
“Ik hoop het echt Ahmed en ja zodra het kan dan bel ik natuurlijk en gaan we weer samen op pad”.
Bij het hek een laatste omhelzing, een zwaai en dan rijden we weg met pijn in ons hart.
Veel kunnen we niet voor ze doen, maar betrokkenheid, aandacht, een briefje dat kan wel.
Blijf ons alsjeblieft steunen ! Nog geen vriend op hyves, meld je alsnog aan. En ben je wel al vriend,
stuur de oproep door naar jouw vrienden.


Namens de hele familie de hartelijke groeten en dank voor alle steun!

 

Ellenor

 

Meer informatie:

www.helpeman.hyves.nl
Wil je meer weten of een mail sturen dan kan dat naar: email: helpeman@live.nl

 

 

Vorige week vrijdag belde Ahmed op, hij vertelde met angst in zijn stem dat ze erg geschrokken waren. Er waren 7 gezinnen met kinderen opgehaald door de politie, ze kregen slechts kort de tijd om hun spullen te pakken en werden naar Rotterdam gebracht. Ahmed en Eman waren bang dat zij ook werden opgehaald, maar gelukkig werden zij (nog) met rust gelaten. Ze wisten echter niet of zij misschien ook al snel aan de beurt waren. Helaas had hun vader de advocaat ook al een poosje niet gesproken, pure onzekerheid.

’s Avonds in het nieuws werd ook bekend dat er Irakese gezinnen waren uitgezet, ondanks dat er nog steeds aanslagen plaatsvinden. In het nieuws bijna niets over de situatie in Irak, maar als je op internet zoekt naar nieuwsbrieven dan lees je dat er dagelijks nog aanslagen, autobommen en gerichte moordaanslagen plaatsvinden.

Ik beloofde dat ik zou proberen hun advocaat te bereiken, maar eerder dan maandag zou niet lukken. Maandag dus gebeld en toen bleek dat er een afspraak voor ze stond ingepland voor dinsdag, maar op de een of andere manier was die uitnodiging (via vluchtelingenwerk) niet bij hun terecht gekomen. Gelukkig kon ik ze nog net op tijd het nieuws meedelen en ik hoopte dat hun vader het zou redden om vanuit Ter Apel dinsdag op tijd in Haarlem te zijn. Het is tenslotte een zeer lange, omslachtige reis met openbaar vervoer. Het is gelukt, er is een gesprek geweest met de advocaat. Hij gaat proberen nog een verzoek in te dienen en nu maar hopen dat zij nog niet worden teruggestuurd en dat er nog een kans is voor ze. Zeker is niets helaas, de kans is zelfs klein. Om ze te steunen in deze moeilijke tijd, waarbij het steeds spannender wordt zou het zo ontzettend fijn zijn als ze veel post ontvangen. En dan niet per mail, ze hebben geen internet meer. Dus echte post, kaarten, brieven dus.

De post komt echter moeilijk aan, wordt geopend en zeer onregelmatig bij ze bezorgd. Ook is het beter dat hun adres niet overal verspreid wordt. Daarom zal ik de post verzamelen en deze dan zelf naar ze toebrengen of zorgen dat iemand het meeneemt.

Steun deze mensen en stuur een kaartje of brief aan Eman, Ahmed, Mustafa, Dunia en hun ouders. Dat kan per adres - Bachlaan 49 - 1817 GH Alkmaar Ik hoop op op veel post.

Ellenor – 11 april 2011